Hreindýr í Halldórsstaðatúni

Úr minnisbókum Williams eða Þórs Pálssona:

Einu sinni að vetrarlagi komu þrjú hreindýr austan úr Kasthvammsheiði og fóru á ís yfir Laxá fóru upp sunnan við túnið. Fór Magnús með riffil sinn í veg fyrir þau, skaut eitt þeirra hjá "Syðraholtinu", annað hjá "Smalahnútunni" og það þriðja sunnan á "Hvítafellinu".

Sveinn Þórarinsson segir frá:

Úr minnisbókum Williams eða Þórs Pálssona:

Magnús Ásmundsson byggði á Halldórsstöðum, stofu sunnan við bæjardyrnar árið 1834; var hún kölluð "Nýja stofa" þegar ég man fyrst eftir. Stekk lét hann byggja í Stekkjardal. Magnús bróðir minn sagðist muna eftir að fyrstu árin eftir að hann fór að fara á stekk, hefði verið fært frá á stekknum í Stekkjardal.
Magnús Ásm. afi minn byggði kornmyllu í brennilækjargilinu rétt ofan við "Hornhúsin", lét lækinn hreyfa hana með spjaldakorti sem vatnið féll á, malaði í henni allt sitt korn, einnig nokkuð fyrir aðra bændur. Heimamalað mjög þótti miklu betra en hið danska mjöl sem sífellt var skemmt og svikið. Um þetta bil voru fleiri bændur að koma sér upp kornmyllum, þar sem svo hagaði til að lækir voru hentugir til þess.

Skyttan Magnús Ásmundsson

Úr minnisbókum William eða Þórs Pálssona:

Magnús [Ásmundsson] var mjög góð skytta, var hann og mjög heppin grenjaskytta. Skaut hann eitt sinn þrjú fullorðin dýr við eitt og sama greni (Sögn Sigurðar Eyjólfssonar bónda í Hólum). Einnig var hann mikil hreindýraskytta. Átti hann riffil, sem hann notaði við hreindýraveiðar; var það og mjög fágætt að menn ættu riffla á þeim dögum. Það var hans föst venja, áður en hann fór á hreindýraveiðar, að skjóta einu reynslu skoti í mark, hafði hann þá taðflögur fyrir skotspón, sem hann reysti upp á öskuhaugnum, er var úti við Brennilækinn. en stóð sjálfur heima við bæjardyr, er það __ faðma færi. Hann fór venjulega á hverju hausti austur á Reykjaheiði á hreindýraveiðar og flutti mötuna og skinnin heim í bú sitt. Það sagði gömul kona (Sveini Þórarinssyni, syni Magnúsar) sem vinnukona var hjá Magnúsi, að hann hefði stundum saltað hreindýrakjötið saman við sauðakjötið, sitt lagið af hvoru í tunnuna.

Námfýsi Magnúsar Ásmundssonar

Úr minnisbókum William eða Þórs Pálssona:

Magnús [Ásmundsson] var námfús mjög í æsku, og vildi læra skrift, en faðir hans hjelt honum fast til vinnunnar eins og títt var í þá daga. Fór hann þá upp á eigin spýtur að reyna að læra það þegar hann var við fjárhirðingar og tæki sín hafði hann í húsunum, en ekki voru þau tæki sem fullkomnust: pappírinn var gamall hvítur hrosskjálki , en penninn og blekið viðarkolamoli. Með þessum tækjum lærði hann að skrifa, og skrifaði góða fljóta skriftarhönd á sínum hreppstjóraárum. Hreppstjóri varð hann 1818...

"Skjóttu Magnús, ég er dauður hvort eð er" - hreppstjórarnir Magnús á Halldórsstöðum og Jakob á Breiðumýri á hreindýraveiðum

Tekið úr minnisbók Þórs eða William Francsis Pálssona:

Eitt haust fóru þeir báðir hreppstjórarnir (í Helgastaðahreppi), Jakob Pétursson á Breiðumýri og Magnús Ásmundsson á Halldórsst. austur á Reykjaheiði til hreindýraveiða. Þeir særðu og biluðu stóran hreintarf, ætluðu að kreppa að honum við eða milli gjáa, og taka hann höndum. Þá réðist dýrið á Jakob og tók hann upp á hornin og fór á stað með hann, þá kallaði Jakob, "Skjóttu Magnús, ég er dauður hvort sem er."
Magnús skaut dýrið með Jakob á hálsi eða hornum , það féll dautt niður til jarðar en Jakob sakaði ekki.

"Skjóttu Magnús, ég er dauður hvort eð er" - sögur af Halldórsstaðafólki

Magnús Ásmundsson var sonur Ásmundar Sölvasonar, sem var fyrstur ábúandi á Halldórsstöðum þeirrar ættar er átt hefur Halldórsstaði síðan. Þór Pálsson, eða William Francis Pálsson á Halldórsstöðum hafa líklega skrifað eftirfarandi frásagnir upp eftir frænda sínum Sveini Þórarinssyni. Þetta er skannað úr bókum sem eru í Héraðsskjalasafni Þingeyinga á Húsavík.

Meðal þess sem sagt er frá er kostuleg veiðiferð Magnúsar hreppstjóra á Halldórsstöðum.